İstese arar.

Özlese gelir.

Seviyorsa söyler.

Her şey bu kadar basite indirgenebilir. Bazen sorularının cevapları tam da içinde saklıdır. Cevap aslında gözünün önünde tüm ihtişamıyla dans ediyordur.

Görmüyor değil, görmek istemiyorsundur. 

Çünkü beklemek sende bir tür alışkanlıktır. Beklemek kurulacak hayaller demektir. Aslında sen beklemeyi değil, hayal kurmayı seviyorsundur.

Aslında sen onu değil hayallerini seviyorsundur.

Onu da seviyorsundur belki ama hayal kurmak kadar değil. 

Aramak istiyor ama aramıyorsundur. İstesen ararsın aslında. Hala aramıyorsan, aramayı yeterince istemiyorsundur. 

Aramaya kalkarsan ihtimaller yüzde elliye ellidir çünkü. Belki o da senin aramanı bekliyordur ya da sana artık başımdan siktirip gidebilirsin diyebilir. 

İhtimalleri sevmiyorsundur. Aslında sevmediğin ihtimaller değil siktirip git deme ihtimalidir. İhtimalin bu yüzde ellilik kısmı hayal kuramamak demektir. 

Aslında sen beklemiyorsundur, hayal kurmaya devam ediyorsundur. Ve o asla hayallerinde olduğu kadar güzel olmayacaktır zaten.

Bu kadar basit.

Aradığınız Emlak Hurriyetemlak.com’da!

Emlağa dair her şeyi tek çatı altında buluşturan www.hurriyetemlak.com, çok seçenekli güncel ve detaylı ilanlarıyla, gelişmiş arama özellikleri ve kullanıcı dostu tasarımıyla, sektöre dair güncel haberleri ve istatistiki bilgileriyle, tam anlamıyla emlak sektörünün nabzını tutuyor.

Satılık ve kiralık daireler, ofisler, iş yerleri ve tüm konut projelerini bulabileceğiniz www.hurriyetemlak.com, sunduğu çok sayıda seçenekle size aradığınız emlağı mutlaka bulma olanağı sağlıyor.

İlanlarda okul, hastane, restoran, alışveriş merkezi gibi çevre bilgilerine ulaşabiliyorsunuz. Video desteğiyle gayrimenkulü içindeymişcesine izleyebiliyorsunuz. Baktığınız evin ya da iş yerinin net konumunu harita üzerinde görebiliyorsunuz.

Bu kadar kolaylık ve çok seçenek varken www.hurriyetemlak.com’da, aradığınız emlağı ya da emlağınızın talibini bulmanız an meselesi!

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Hayatım bi Serdar Ortaç, bi Demet Akalın şarkısı gibi oldu. Gerisini siz düşünün artık.

Rönesans

Ve nefesimi serbest bıraktı.

Özgürce nefes alabiliyorum artık. Gökyüzünden payıma düşen bilmem kaç metreküp oksijen yetiyor nefes almama. Yerli yersiz nefes daralmalarım uçup gitti. On bir aydır yaşam destek ünitesine bağlı ruhum dün gece 23:30 sularında kendine geldi. Uyandığında ilk yaptığı şey -gülümsemek- oldu. Gerçekten gülümsemek.

Artık kısa cümleler kurmuyorum.

İki kelimeden birinden seni ağzımdan kaçırmaktan korkmuyorum çünkü. Uzun artık cümlelerim. Korkmuyorum uzun cümlelerimden. Cümlelerimin aklına sen gelmiyorsun. Cümlelerime seni eklemeye kalktığımda ağzımda çamur tadı geliyor. Kusmak, tükürmek istiyorum. Artık isminin tadını sevmiyor kelimelerim. Daha sıradanlar, daha neşeliler ve daha umutlular.

Daha güzelim artık.

Senden önce hissettiğimden daha fazla güzelim. Aynada kendime gülümsemenin ne güzel olduğunu yeniden hatırladım bu sabah. Hayır saçlarımı yeni boyadığım için değil bu his. Öyle olsaydı birkaç ay önce de kendimi bu kadar güzel hissetmeliydim. Yeniden aynaya bakabiliyorum çünkü, beni çirkin yapan senin yokluğun değilmiş. Yokluğun beni daha çok güzelleştirmeliymiş oysa. Yeni fark ediyorum.

Ve kendimle savaşım bitti artık.

Beyaz bayraklar dolanıyor dünyamda. İçimdeki kadınlar kahkahalar atarak sohbet ediyorlar. Ayak ayak üstüne atmış keyifle kahvelerini yudumluyorlar. Artık çok işleri var biliyorlar. Planlamaları gereken kocaman bir gelecek var. Çok çalışmaları lazım biliyorlar ama pek bir keyifliler. İçimdeki kadınlar huzurlu, uykularım geri geldi. 

Söylenecek tek bir şey var artık. 

Onu da en güzel Nazım söylemiş:

Ne ben Sezarım,

Ne de sen Brütüssün…
Ne ben sana kızarım
ne de zatın zahmet edip bana küssün..
Artık seninle biz,
düşman bile değiliz..

Ortada bir sebep yokken bir elinde domestos, bir elinde bezle mutfak dolaplarını ovalamamışsa bir kadın; henüz aşık olmamış, yeterince canı acımamıştır. 

Mutfak dolaplarını ovdum saatlerce. Hiçbir leke kalmamıştı zannımca ama ben tatmin olmadım. Aslında temizlemeye çalıştığım dolaplar mı, beynim mi karar veremedim. O yüzden o kadar uzun sürdü. Yüzünün çizgilerini beynimden silene kadar mutfak dolapları silinmeliydi, boyası aşınana dek. Sadece bu kadar. 

Sahi hayatında neredeyim? Sordum mu sonunda bunu sana. 

Neyse mutfak dolapları diyorduk, bardakları ve tabakları boy sırasına göre dizdim. Beynimde bir tane düşünceyi yerli yerine koyamazken, hayatımda seni düzgün bir köşe bulup koyamazken bardakları ve tabakları boy sırasına göre dizdim. En azından onlar belirli bir düzende olmalıydı, bir şeyleri düzene koymayı başarmalıydım. 

Sahi seviyor muyum seni? 

Hayır, evet ya da bilmiyorum. Çamaşır suyunun öldüremediği mikroplar var mıdır acaba? İçimdeki -acaba-lar mikrop gibi ürüyorlar. Çamaşır suyu döksem içime onlar da yok olurlar mı ya da sen bu beynimi darmadağın eden sessizliğine son verebilir misin lütfen?

Nasıl bu kadar uzaktayken kalbimi avuçlarının arasında sıkıp nefesimi kesebiliyorsun? 

Bu yeteneği ne zaman kazandın, ne zaman nefesimi kesme iznini verdim sana. Durmalısın biliyorsun değil mi, kalbimi avuçlarının arasında sıkmayı bırakmalı ve bana sarılmasın. Eğer ki nefesim kesilsin istiyorsan bunu sarılarak yapabilir misin? Kokunu özledim de. 

Aylardır aynı şarkıları dinliyorum. Bazen yeni şarkılar keşfediyorum. Birkaç gün dinledikten sonra yine eski şarkılarıma dönüyorum. Çünkü yeni keşfettiğim hiçbir şarkıyı seninle özdeşleştiremiyorum. Hiçbirinde yaşanmışlığının izi yok. Hiçbiri sen kokmuyor. Oysa diğer şarkılarım öyle mi? Hepsini her uykumun kaçtığı gecede tek tek söylemişsin bana. Sahi başka bir adam uykum kaçtığında senin gibi şarkılar söyler mi bana?

Bazen soruyorum kendime senin kadar güzel sevebilir mi başka bir adam beni? Hiç sanmıyorum diyorum kendi kendime. Sonra yüzüme tuhaf bir gülümseme yayılıyor. Alaycı, küçümser bir gülümseme! “Bir daha hiç kimse seni onun kadar acıtamaz da” diyor içimdeki kadınlardan en acımasızı. Haklı. Kızamıyorum ona. Susuyorum.

Bu aralar çok fazla özlüyorum seni. Bu aralar ilk defa nefret ediyorum senden. Öfkem her gün daha da katlanıyor sana. Çünkü geçen gün gecenin bir yarısı babam beni hastaneye götürürken ilk defa sen değil, başka birisi yanımda olsun istedim. Nasıl olduğumu zerre merak etmeyen bir adamı yanımda istedim. Olmaması gereken bir adamı istiyorum ve sadece bu yüzden bile nefret edebilirim senden. Eğer gitmeseydin ya da siktir et gidişini, sonunu yok sayıyorum bu ilişkinin hep. Eğer yıllarca beni o kadar güzel sevmeseydin, şimdi ondan beni öyle sevmesini beklemezdim ya da gitmeseydin şimdi bir başkası acıtamazdı beni.

Sen beni böyle güzel severken yanımda tutmaya yetmediyse bu sevgi, şimdi onun her dediğine şüpheyle bakmazdım. İşte bu yüzden ilk defa nefret ediyorum senden.

Her gün biraz daha öfkemi besliyorum sana. Çünkü biliyorum; bir daha hiçbir adam uykum kaçtığında bana şarkılar söylemeyecek, hadi bana masal anlat dediğimde bıkmadan aynı masalı anlatmayacak, kabus gördüğüm zamanlarda gecenin bir yarısı aradığımda benden çok telaşlanmayacak (arayamayacağım dahi), benimle birlikte hastaneye gelmeyecek, ilaçlarımı içip içmediğimi merak etmeyecek, çantamı o en sevdiğim şekerle doldurmayacak, sinirlendiğim zamanlarda aynı şeyi defalarca anlatmamı sabırla dinlemeyecek, bana kendimi dünyanın en güzel kadını hissettirmeyecek ve bir daha hiçbir adam beni senin kadar güzel sevmeyecek.

Sahi söylemiş miydim sana? Ben artık hiç güzel bir kadın değilim.

Eğer ki bir kez aşık olduysanız ona, size ne yapmış olursa olsun. Hayatınızın içine etmiş olsa bile kıyamıyorsunuz. Sürekli merak ediyorsunuz iyi mi acaba, kesin yine çok sigara içiyordur, şimdi yalnız yaşıyor ya doğru düzgün yemiyordur bir şeyler. Bazen gecenin bir yarısı göğsünüzde bir acıyla uyandığınızda ilk aklınıza gelen o oluyor; annenizin, babanızın ya da kardeşinizin başına bir şey gelmiş olamaz içiniz sıkılıyorken kesin ona bir şey olmuştur diye düşünüyorsunuz. Biri onun hakkında kötü bir şey mi söylemeye kalktı o insandan nefret ediyorsunuz. Onca şeye rağmen siz ona kötü tek kelime etmezken başkasının nasıl haddine diye yiyip duruyorsunuz kendinizi.

Özetle;

Zamanında aklınızın bir köşesini sürekli onu düşünmeye o kadar çok programlamışsınız ki; beyninizin o kısmı artık mutasyona uğradığı için onu düşünmeye devam ediyor haliyle.

Seninde başına iyi şeyler gelecektir.

İyi şeylerin benim başıma gelme olasılığı hiç yok.

Öyle deme daha önce iyi şeyler olmuştur mutlaka hayatında.

Daha önce başıma gelen iyi şeyler yüzünden hayatım şu an bu kadar rezil. Pratikte başıma hiç iyi bir şey gelmedi yani.